آزمایشگاه ملی نقشه برداری مغز

تصویربرداری تشدید مغناطیسی (37)

برطبق معادله می توان مشاهده کرد زمانی که یک DW ثابت استفاده می شود، بافت هائی با مقادیر ADC بالاتر شدت سیگنال ضعیفتری تولید می کنند.

ضریب پراکنش ظاهری(ADC):

برطبق معادله می توان مشاهده کرد زمانی که یک DW ثابت استفاده می شود، بافت هائی با مقادیر ADC بالاتر شدت سیگنال ضعیفتری تولید می کنند. لذا از آنجائی که مایع مغزی-نخاعی حاوی مقادیر زیادی مایع است که می توانند آزادانه حرکت نمایند، ضریب پراکنش ظاهری آنان بالاتر از قسمت های دیگر مغز (مانند قشر خاکستری و ماده سفید) که شامل ساختار و اجزای سلولی بیشتر است، می باشد.

در تصاویر DW بصورت روتین فضاهای حاوی CSF تیره (dephasing بیشتر )و سیگنال های بافت روشن تر (dephasing کمتر )دیده می شوند.

اگر مجموعه از تصاویر DW با مقادیر مختلف b را جمع کنیم میتوان با بیان هر پیکسل مقدار و نقشه ADC را محاسبه کرد. نقشه ADC محاسبه شده دارای شدت پیکسل تصویری است که منعکس کننده قدرت انتشار در پیکسل ها می باشد. بنابراین مناطق CSF نسبت به سایر مناطق مغز دارای شدت بیشتری _ بصورت معکوس تصاویر DW - خواهد بود.

چند دلیل وجود دارد که چرا برخی مواقع محاسبه ADC بجای DW مورد استفاده بیشتری قرار می گیرد که در درسنامه های بعدی مورد بحث قرار خواهد گرفت. یکی از اثرات آن را می توان اثر T2-shinethrough دانست. ضمنا وزن تصویری DW بطور کلی با توجه به TE مورد استفاده در اکثر دستگاهها T2 می باشد.

اگر اسپین ها در طول زمان، محدودیت کم ساختارهای سلولی را تجربه نماید ( مانند حرکت آزادانه در CSF ) انتشار اندازه گیری شده "آزاد" یا "ایزوتروپیک" است و ADC فقظ ضریب ذاتی انتشار مولکولی است.

از سوی دیگر مقدار ADC در اسپین های انتشاری درون غشاء های سلولی در مقایسه با فضای آزاد مقداری کاهش خواهد داشت.

برای بیماران با آنومالی های عصبی میزان توزیع آب در بخش های مختلف سلولی متفاوت است. تغییر توانائی آب در عبور از غشاء سلول مقادیر اندازه گیری شده ADC تغییر می یابد.

بنابراین تصویربرداری انتشاری یک فرصت منحصربفرد برای بدست آوردن مورفولوزی ارائه می دهد که در روش های دیگر نیست.

ارسال دیدگاه

loading